Advies over digitalisering in de zorg. Geen dik rapport voor in de la, maar scherpe keuzes waar je iets mee kunt, over architectuur, databeschikbaarheid, en digitale strategie.
Ik ben Koen de Theije. Ik werk op het snijvlak van zorgprocessen, informatie en technologie: de plek waar mooie plannen stuklopen op weerbarstige systemen, en waar de goede vraag meer oplevert dan het zoveelste project.
Mijn vaste basis is Adrz, waar ik als applicatie- en informatiearchitect in de dagelijkse praktijk sta. Daarnaast neem ik adviesopdrachten aan bij andere zorgorganisaties, beperkt in omvang, en altijd naast dat werk. Dat houdt mij scherp: ik zie zelf wat een besluit in de organisatie betekent.
Digitalisering raakt van alles, en zo pak ik het ook op. Maar mijn werk begint meestal op twee plekken: bij de vraag hoe de komende jaren eruit kunnen zien, en bij vraagstukken die muurvast zitten.
Vooruitkijken doe ik in haalbare scenario's. Dé oplossing bestaat niet; er zijn scenario's, elk met een eigen prijs, tempo en risico. Die uitwerken, inclusief wat ze vragen van mensen en systemen, maakt kiezen pas mogelijk.
En zit iets vast, dan ligt dat zelden alleen aan de techniek. Vaker past de technologie niet bij hoe de organisatie werkt, of andersom. De vraag is dan niet welk pakket erbij moet, maar of het werk zelf anders kan.
Dáár begint mijn werk.
Deze drie kom ik het vaakst tegen. Ze staan hier netjes naast elkaar; in de praktijk lopen ze door elkaar heen.
Andere vraagstukken rond digitalisering pak ik net zo goed op.
Elk pakket was ooit een logische keuze. Het resultaat is een landschap waar niemand meer overzicht op heeft, en een roadmap vol moetjes waardoor er nauwelijks ruimte overblijft voor vernieuwing.
Ik breng het applicatielandschap in kaart, trek harde grenzen en maak keuzes bespreekbaar: wat is system of record, wat mag weg, waar zit de ruimte.
Zorgdata zit klemvast in systemen die nooit gebouwd zijn om te delen. Ondertussen vragen netwerkzorg, wetgeving en onderzoek om gegevens die er allang zijn, alleen niet op de goede plek.
Ik begin bij de use case: welk zorgproces moet beter, welke gegevens zijn daarvoor nodig, via welke standaarden, en wie er aan de bel moet trekken.
Zonder richting wordt digitalisering een stapel losse projecten die elkaar in de weg zitten. De techniek is zelden het probleem; het ontbreken van keuzes wel.
Ik help zorgorganisaties tot een strategie te komen die past bij wie ze zijn, en bij wat er de komende jaren op hen afkomt.
Twee smaken. Altijd afgebakend, altijd met een helder resultaat. En altijd zo kort als het vraagstuk toelaat.
Een afgebakende vraag, een afgebakend antwoord. In enkele dagen van vraagstuk naar advies waar je op kunt sturen.
Een aantal uur per week meelopen in de organisatie. Dichtbij genoeg om de praktijk te kennen, ver genoeg om vrij te adviseren.
Omdat ik dit naast mijn werk bij Adrz doe, is de omvang per opdracht beperkt. Dat is geen beperking, maar een keuze: een opdracht duurt zo lang als het vraagstuk vraagt, en geen dag langer. Ik werk toe naar het moment waarop u mij niet meer nodig heeft, niet naar een verlenging.
Twijfelt u welke vorm past? Begin met een gesprek. Dat kost een kop koffie en levert vaak al de helft van het antwoord op.
Ik schrijf regelmatig over digitalisering in de zorg: wat databeschikbaarheid in de praktijk vraagt, en waar de ruimte zit voor organisaties die vooruit willen. Geen wollige teksten, wel stukken waar je het oneens mee mag zijn.
Lezen kost tijd die er in een zorgorganisatie zelden is. Luisteren wel: Op weg naar het werk of tijdens het wandelen. Een deel van wat ik schrijf, begint bij een gesprek dat ik ergens hoorde. Die podcasts en afleveringen deel ik hier, met een korte reden waarom ze de moeite waard zijn.
De zorg heeft geen gebrek aan plannen.
Wel aan keuzes.